Թե չես եղել Հայաստանում,
     Հային թե չես հյուրընկալվել`
     Ի՞նչ իմանաս քարե դարում
     Հողն ինչպես է երկիր դառել…
    
     Ի՞նչ իմանաս ի՞նչ են Եղեռն,
     Կոտորածներ ու ավերում,
     Ի՞նչ են բերում սրերը կեռ,
     Երկրաշարժներն ի՞նչ են բերում:
    
     Թե չես եղել Հայսատանում,
     Ի՞նչ իմանաս ի՞նչ է մարդը,
     Քեզ ո՞վ կասի ու՞ր է տանում
     Պանդխտության որոգայթը:
    
     Քեզ ո՞վ կասի, թե քրտինքով
     Քարից ինչպես գինի քամել,
     Ի՞նչ է պատմում երկինքը մով,
     Նոյի զարմերն ու՞ր են հառնել:
    
     Թե չես եղել Հայաստանում,
     Հայոց հոգին ո՞նց կընկալես.
     Լույս կա այստեղ ամեն քարում
     Եվ խնդություն ամենատես:
    
     Հայաստանում ջուրն էլ այլ է
     Եվ ուրիշ են հողն ու քարը,
     Հենց այստեղ են ծնունդ առել
     Նոյի որդոց բառն ու բարը:
    
     Ի՞նչ իմանաս ի՞նչ է լեզուն,
     Որի սերմը Նոյն է գցել,
     Մարդն Աստծո հետ ո՞նց է խոսում,
     Ո՞նց է խոսքը վերքեր բուժել…
    
     Թե չես եղել Հայաստանում,
     Քեզ ծանոթ չէ հոգու երգը,
     Որից լույս է մարդն ստանում,
     Սպիացնում սրտի վերքը…
    
     Չես իմանա մարդն ինչպես է
     Ընդդիմանում տառապանքին,
     Ո՞նց կարող ես հոգիդ կիզել
     Ու նվիրվել Տիրոջ փառքին:
    
     Քեզ ո՞վ կասի, թե երկնքից
     Թարթող աստղերն ի՞նչ են ասում,
     Ի՞նչ հրաշք է երկինքը ջինջ,
     Երազանքներն ու՞ր են հասնում:
    
     Թե չես եղել Հայաստանում,
     Ի՞նչ իմանաս ի՞նչ է համը,
     Հայոց հողն է լոկ խոստանում
     Համեղ խաղողն ու ծիրանը:
    
     Հայաստանյան արեւը բարկ
     Համ ու հոտ է տալիս մրգին,
     Խաղողի մեջ դնում կրակ
     Ու ծիրանում` բույրը անգին:
    
     Այս հին հողում ամեն քայլի
     Մի հին վանքի կհանդիպես,
     Ուր պատգամ կա Վերին Կամքի,
     Քրիստոնե հոգուն ի տես:
    
     Թե դրախտի տեղն ես ուզում
     Գտնել երկիր հսկա տանը`
     Ուրեմն դու դեռ չես լսել,
     Թե որտեղ է Հայաստանը:
    
     Բաճկոն հագիր, ցուպ վերցրու,
     Հին հոգսերդ թող քո տանը.
     Երազներիդ նոր շունչ կտա
     Երազ երկիր Հայաստանը: